Trzynastu Ojców Syryjskich

Trzynastu Ojców Syryjskich – w hagiografii chrześcijańskiej określenie trzynastu mnichów pochodzących z Syrii, których przybycie do starożytnej Iberii kaukaskiej zapoczątkowało na jej terytorium rozwój monastycyzmu. Żywoty Ojców Syryjskich, powstałe najpóźniej w I poł. X wieku i poddawane następnie redakcji i weryfikacji przez arcybiskupa Mcchety , należą do najważniejszych zabytków wczesnej literatury gruzińskiej. Są również źródłem powtarzanych następnie w opracowaniach hagiograficznych informacji o świętych. Według przedstawionej przez nie wersji, ojcowie syryjscy przybyli do Iberii za panowania króla (ok. 541–555) i zostali oficjalnie przyjęci przez Katolikosa-Arcybiskupa . Według prawosławnej tradycji grupę Trzynastu Ojców Syryjskich tworzyli: * Jan z Zedazeni, nauczyciel duchowny pozostałych mnichów, * Szio z Mgwime * Dawid z Garedży * Antoni z Martomkopi * Tadeusz ze Stepancmindy * Stefan z Chirsy * Izydor z Samtawisi * Michał z Ulumbo * Piros z Breti * Zenon z Ikalto * Ise z Cilkani * Józef z Alawerdi * Abibos z Nekresi. Według D. Langa niekwestionowanym faktem jest przybywanie na tereny Iberii mnichów chrześcijańskich z Syrii, za sprawą których dotarła tam tradycja monastyczna Syrii i Egiptu. Uważa on jednak, że przybywali oni w różnych momentach V i VI stulecia (zatem niekoniecznie tworząc jedną grupę).