Sieci sensorowe

Bezprzewodowa sieć czujnikowa, WSN (od ang. wireless sensor network) – sieć złożona z wielu urządzeń rozlokowanych na pewnym obszarze w celu realizacji wspólnego zadania. Podstawowym elementem sieci jest węzeł wyposażony w czujnik monitorujący zmienność pewnych zjawisk (temperatury, wilgotności, obecności lub nieobecności obiektu, dźwięku, ciśnienia, ruchu, stopnia zanieczyszczenia powietrza) w różnych miejscach. Początkowo technologie oparte na bezprzewodowych sieciach czujnikowych rozwijane były tylko na potrzeby militarne, jednak zyskują one coraz szersze zastosowanie w dziedzinach życia codziennego (monitorowanie środowiska, zarządzanie ruchem, automatyzacja w domach). Typowy węzeł bezprzewodowej sieci czujnikowej zbudowany jest z nadajnika-odbiornika radiowego, modułu pamięci, mikroprocesora oraz baterii lub innego źródła energii. Koszt pojedynczego węzła to kwota od kilkunastu centów do kilkuset dolarów, w zależności od jego parametrów. Najważniejsze parametry, którymi różnią się między sobą sieci czujnikowe oraz które odróżniają je od innych sieci (na przykład komputerowych), to: * małe fizyczne rozmiary węzłów * optymalizacja komunikacji bezprzewodowej, między innymi poprzez implementację wydajnych algorytmów oraz metod trasowania, w celu oszczędzania energii * ograniczenie mocy obliczeniowej i pamięci w celu dalszej minimalizacji zużycia energii * zdolność do samoorganizacji * odporność na uszkodzenia węzłów * silne zabezpieczenie komunikacji (najczęściej bezprzewodowej) przed błędami transmisji * istotny nacisk na szybkość przesyłu informacji (szczególnie w sieciach czujnikowych mających ostrzegać przed zagrożeniami) * minimalizacja lub całkowity brak udziału człowieka w utrzymaniu sprawności sieci * jednorazowość: po zużyciu baterii lub uszkodzeniu węzły sieci czujnikowych często nie są naprawiane, lecz zastępowane nowymi.