Action learning

Action learning – proces edukacyjny, podczas którego uczestnik analizuje własne zachowania i doświadczenie w celu ich poprawy. Robi się to w niewielkich grupach zwanych zespołami action learning (Action Learning Sets). Metoda jest szczególnie polecana dorosłym ponieważ umożliwia refleksję i powtórną analizę własnych działań. Ma to na celu lepsze zaplanowanie przyszłych działań i poprawienie ich. Action learning wyraźnie różni się od tradycyjnych metod nauczania, które koncentrują się na prezentacji wiedzy i umiejętności. W przeciwieństwie do nich, skupia się na analizie dokonanych działań, z której wyłania się wiedza prowadząca w konsekwencji do poprawy umiejętności i jakości przyszłych zachowań. Action learning silnie wiąże się z dziedzinami takimi jak: egzystencjalizm, psychologia rozwoju człowieka i socjologia nauczania grupowego. Twórca metody action learning, profesor zmarł w roku 2003 w wieku 95 lat, metodę tę wymyślił w latach czterdziestych dwudziestego wieku. Związany był z brytyjskim przemysłem i służbą zdrowia – pracując w tych instytucjach doszedł do wniosku, że konwencjonalne metody nauczania są wysoce nieefektywne. W założeniach, uczący się mieli być wyczulani na braki w swojej wiedzy i motywowani do jej uzupełniania poprzez odpowiednio zadawane pytania i pomoc innych borykających się z podobnymi problemami. Później Revans stworzył dopracował swoją ideę, którą można streścić w równaniu: L = P + Q Gdzie „L” oznacza uczenie się (learning), „P” tradycyjne sposoby przekazywania wiedzy („programmed” knowledge) a „Q” – pytanie dla umożliwienia wglądu w sytuację (questioning) Na potrzeby „Q” sformułowano cztery główne pytania: * gdzie? * kto? * kiedy? * co? Oraz trzy dodatkowe * dlaczego? * jak dużo? (how many?) * jak wiele? (how much?) Mimo że „Q” jest osią całej metody action learning, to istnieją bardziej liberalne jej sformułowania, które pozwoliły na szerokie rozprzestrzenienie i stosowanie metody na całym świecie, w książce Revansa znajdują się przykłady m.in. z USA, Kanady, Ameryki Łacińskiej, Bliskiego Wschodu czy Azji. Pomysł Revansa jest wciąż rozwijany – na przykład dr Richard Hale i dr Charles Margerison, obydwaj od początku kariery stykający się z ideą Revansa, rozwijali ją, tworząc rewolucyjną metodę szkolenia liderów. Wymyślony przez nich Uniwersytet dla liderów propaguje zadawanie pytań (osobistych i zawodowych) jeszcze przed zapoznaniem się z wiedzą książkową, co współgra z poglądem Revansa, że teoria ma następować po praktyce.