Antonia Campi

Tymczasem Warszawę podbijała Antonina Miklasiewiczówna, córka lubelskiego kapelmistrza kościelnego Józefa i Tekli ze Słowikowskich. Debiutowała na otwarciu dorocznej sesji Trybunału Koronnego w Lublinie. Wspomina Kajetan Koźmian: „Podczas mszy w przysionku grała cała orkiestra lubelska pobożne symfonie przy głosach śpiewaczek. Za mojej pamięci śpiewała młoda siedemnastoletnia dziewica Miklasiewiczówna.” Potem, jak to często bywa w świecie opery, debiutantka młodniała i w późniejszych jej biogramach można przeczytać, że miała podczas lubelskiego występu zaledwie 12 lat. W roku 1788 została nadworną śpiewaczką w operze włoskiej króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i dzięki temu mogła podjąć naukę w królewskiej szkole śpiewu. Dysponowała niezwykłymi warunkami: trzyoktawową skala głosu, od altowego do g do wysokiego f. Po 1790 roku Miklasiewiczówna przeprowadziła się do Pragi, gdzie zaśpiewała partię sopranową Servilli w jednym z ostatnich dzieł Mozarta Łaskawość Tytusa , kończonym pośpiesznie, bo z okazji koronacji Leopolda II na króla Czech. Prapremiera odbyła się w Ständetheater dnia 6 września tego roku, a kompozytor dedykował tę rolę specjalnie dla „Sig[no]ra Antonini[a]”. W roku następnym Miklasiewiczówna wyszła za basistę Gaetano Campi , który też występował w prapremierze Łaskawości Tytusa i już jako Antonia Campi stała się sławna w Europie. Od 1801 śpiewała w Wiedniu jako primadonna opery cesarskiej. Szczególne uznanie zdobyła za wykonania partii w operach Mozarta: Hrabiny w Weselu Figara , Donny Anny w Don Giovannim , Królowej Nocy w Zaczarowanym Flecie i Konstancji w Uprowadzeniu z seraju . Specjalnie dla Antonii Campi parmeńczyk Ferdinando Paer, jeden z najpopularniejszych kompozytorów włoskich tamtej doby, napisał w Wiedniu operę Sardzino: niewolnik miłości . Campi śpiewała w niej tytułową rolę męską. Z tego powodu Wojciech Bogusławski wystawiając dzieło w Warszawie pisał: „opera ta pochlebną dla naszego narodu pamiątkę stanowić powinna” i dodawał: „ulubiony powszechnie dwuśpiew w pierwszym akcie umyślnie przez kompozytora […] na tempo polskiego tańca ułożony”. Jako gwiazda odbyła Campi w latach 1817 i 1820 tourne po Europie. Występowała też wtedy w Warszawie. Nie wszystkim się już podobała, ale tylko z uwagi na wiek. Niemiecki kompozytor, Carl Friedrich Zelter, który słyszał ją w 1819 roku w Wiedniu, dowcipkował brzydko na ten temat w relacji dla przyjaciela , Johana Wolfganga Goethego: „Campi musiała być wspaniała w swej młodości, teraz jednak wygląda jakby była stara już w łonie matki”. Gdy w 1821 roku powtórnie był na jej występie w Berlinie, zanotował oprócz podobnej złośliwości jeszcze i to, że śpiewała przy pustej Sali. Ale jednak Karl Eduard von Holtei , poeta romantyczny i reżyser teatralny, po spektaklu we Wrocławiu napisał o niej wiersz Antonia Campi , opublikowany tegoż roku w „Breslauer Zeitung”. Tak zapadła mu w pamięć, że przywołał raz jeszcze jej śpiew w innym wierszu, napisanym w 1869 roku. Antonia Campi, obok Włoszki Angeliki Catalani, uważana była za jedną z najwybitniejszych śpiewaczek operowych swego czasu w Europie. Do dziś chyba żadna z polskich diw nie dorównała jej sławą. Była niezwykła nie tylko jako śpiewaczka. Urodziła 17 dzieci, w tym cztery pary bliźniąt i raz trojaczki. Jedenaście ciąż nie przeszkodziło jej w karierze i nie umniejszyło piękna jej głosu, który zachowała do końca życia. W tym też współczesne śpiewaczki nie potrafiłyby jej naśladować. Zmarła w Monachium w 1822 roku, mając, jak niektórzy wierzą, 49 lat. z referatu Holtei a Polska wygłoszonym na wrocławskiej konferencji naukowej w 2011 roku. Tekst ukazał się w publikacji pokonferencyjnej „Karl von Holtei (1798-1880). Leben und Werk” pod redakcją Leszka Dziemianki i Marka Hałuba Cytat: I tak w swojej bardzo obszernej autobiografii Czterdzieści lat Holtei – opisując Wrocław – wymienia Polaków, pośród których szczególnie bliscy byli mu polscy studenci. Jak szczerze przyznał w swoich wspomnieniach – „zawsze lubił przebywać