Na los szczęścia, Baltazarze

Na los szczęścia, Baltazarze! (franc. Au hasard Balthazar) – francuski dramat filmowy z 1966 roku w reżyserii Roberta Bressona. Tematem filmu są równolegle opowiadane historie dwojga istot: osiołka Baltazara oraz Marie – dziewczyny, dla której został niegdyś kupiony. Marie z czasem przeżywa coraz więcej życiowych tragedii, podobnie jak Baltazar, który dzielnie znosi okrutne traktowanie przez ludzi. Na los szczęścia, Baltazarze jest uznawany za jedno z najważniejszych osiągnięć Bressona. Reżyser uczynił z filmu przypowieść religijną o męczeństwie. Tak jak we wszystkich swoich filmach, aktorzy (nazywani przez Bressona „modelami”) posługują się przede wszystkim gestami, a dialogi i muzyka są ograniczone do minimum. Nowatorstwo Bressona polegało na uczynieniu zwierzęcia istotą świętą. Samemu filmowi poświęcono szereg analiz filmoznawczych. , krytycznie oceniając film Bressona, dostrzegł w nim chwyt polegający na zaburzaniu zdolności widza do zszywania (suture) filmowego dyskursu, natomiast Jean-Luc Godard uznał, że Baltazar opisuje „150% świata”.