Bahá'í-geloof en wetenschap

Een fundamenteel principe van het bahai-geloof is de harmonie tussen religie en wetenschap. Bahai-geschriften verklaren dat ware wetenschap en de ware godsdienst nooit in conflict kunnen zijn. 'Abdu'l-Bahá, de zoon van de stichter van de godsdienst, verklaarde dat religie zonder wetenschap bijgeloof is en dat wetenschap zonder religie materialisme is. Dit laatste aspect lijkt te suggereren dat de godsdienst altijd moet instemmen met de huidige wetenschappelijke kennis als gezaghebbend, maar sommige bahai-geleerden hebben voorgesteld dat dit niet altijd het geval is. In sommige kwesties maakt het bahai-geloof de conclusies van het huidige wetenschappelijke denken ondergeschikten aan zijn eigen leer, die de religie als fundamenteel waar aanneemt. Dit is omdat, volgens de bahai-visie, de huidige wetenschappelijke opvatting niet altijd juist is, noch is de waarheid alleen beperkt tot wat de wetenschap kan verklaren. In plaats daarvan moet kennis worden verkregen door de interactie van de inzichten verkregen uit openbaring van God en door middel van wetenschappelijk onderzoek. Een andere bahai-lering, onafhankelijk onderzoek naar de waarheid, maakt ook gebruik van harmonie van wetenschap en religie door te stellen dat ieder individu zich vrij moet maken van alle vooroordelen uit aangeleerd geloof en vervolgens individueel moet zoeken naar de waarheid. Wetenschappelijke en academische activiteiten worden in de bahai-geschriften aangemoedigd. Zonder een bepaalde school van de geneeskunde te noemen, moedigen de bahai-geschriften de bestudering van geneeskunde aan en leggen de nadruk op de belangrijke bijdragen die zij zal leveren aan de samenleving. Een paar richtlijnen en uitgangspunten zijn vastgelegd in de geschriften. Zo moet iemand die ziek is altijd een arts te raadplegen en de instructies van de arts volgen. 'Abdu'l-Bahá schreef dat in de toekomst bepaalde zal bijdragen tot een verbetering van het algemene welzijn van de mensheid.