Bandenkampfabzeichen

Het Bandenkampfabzeichen was een Duitse onderscheiding die in de Tweede Wereldoorlog werd uitgereikt voor verdienste in de strijd tegen de partizanen die de Duitse bezetters in Polen en de Sovjet-Unie achter de linies bestreden. In de ogen van de Duitsers vormden de partizanen geen leger. Het ging dus om "bendes", wat de naam van dit ereteken verklaart. Het Bandenkampfabzeichen werd op 29 januari 1944 door Adolf Hitler ingesteld en met terugwerkende kracht vanaf 1 januari 1943 toegekend. De onderscheiding was bestemd voor leiders en strijders van alle organisaties die in de strijd tegen partizanen vochten. Het Bandenkampfabzeichen kon ook worden toegekend aan niet-Duitse aanvoerders en leden van alle organisaties die een eed van trouw aan Hitler hadden afgelegd en partizanen bestreden. Later in de oorlog werd de kring van ontvangers uitgebreid tot allen die de vijanden van de nazipartij bestreden. Het op de borst gedragen versiersel wordt tot de onderscheidingen van de Waffen-SS en de Duitse politie gerekend. Er zijn gouden, zilveren en bronzen versierselen bekend. Een verguld zilveren Bandenkampfabzeichen met briljanten werd wel vervaardigd, maar nooit uitgereikt. Voor het gouden insigne moest 75 of 100 dagen gevochten zijn. Zilver stond voor 50 of 75 dagen en brons voor 20 of 30 dagen. De strijd tegen de partizanen was meedogenloos en gevangenen werden niet gemaakt. De burgerbevolking leed vreselijk onder de Duitse terreur. Het ovale versiersel laat binnen een eikenkrans een kronkelende, met een zwaard doorstoken, slang zien. Op het gevest van het zwaard is een swastika afgebeeld. Onder op de krans is een doodshoofd afgebeeld. Het zwaard heeft geen pareerstang. De achterzijde is vlak. Naarmate de oorlog vorderde en meer in het nadeel van de Duitsers uitviel, werd het materiaal van de onderscheidingen goedkoper. Ook van deze onderscheiding zijn exemplaren van verguld, verzilverd of bronskleurig oorlogsmetaal bekend.