Kodeks Atlantycki

Kodeks Atlantycki – największy zbiór notatek Leonarda da Vinci, który powstał w latach 1489-92. Kodeks znajduje się w Bibliotece Ambrosiana w Mediolanie. Zbiór został zestawiony pod koniec XVI w. przez rzeźbiarza i bibliofila . Kodeks zawiera informacje z różnych dziedzin nauki, m.in.: matematyki, geometrii, astronomii, botaniki, zoologii. Wiele części i rysunków Leonarda Codex Atlanticus jest poświęconych jego badaniom podczas jego pobytów nad jeziorem Como w Liernie, w tym Fiumelatte i górskich jaskiń. Pierwsza wersja woluminu była oprawiona w skórę, miała 60 cm wysokości i składała się w 481 kart o formacie folio. Większość kart była rękopisami Leonarda. Niektóre z nich jednak powstały z mniejszych 5-6 kartek, niekiedy przyklejonych, a czasem wmontowanych w okienka, tak, by były widoczne z obu stron. Nazwa kodeksu odnosi się do jego dużego formatu - wielkości atlasu. Nadał ją bibliotekarz , który w 1780 r. wymienił kodeks w spisie jako: kodeks w formie atlasu. W latach 60. XX w. kodeks wraz z wklejkami rozłożono i uporządkowano, oprawiając jego oddzielne części. Obecna wersja kodeksu zawiera 1750 rysunków mistrza. 20 października 2005 r. w Sali Federiciana w Bibliotece Ambrosiana miała miejsce wystawa związana z Kodeksem Atlantyckim. Wówczas po raz pierwszy zaprezentowano drewniany prototyp samochodu skonstruowanego przez Leonarda da Vinci.