stawianie baniek

Stawianie baniek (łac. cucurbitas ponere) – zabieg polegający na przykładaniu do ciała hermetycznych naczyń wypełnionych rozgrzanym powietrzem. W trakcie ochładzania się powietrza wewnątrz naczynia powstaje podciśnienie, które działa miejscowo na skórę. Zabieg jest zalecany przez zwolenników medycyny niekonwencjonalnej, pomimo niewykazanej naukowo skuteczności. Zwolennicy tej metody zalecają jej stosowanie w zapaleniach układu oddechowego, przewlekłej niewydolności prawokomorowej serca przebiegającej z obrzękami ogólnoustrojowymi lub nadciśnieniu tętniczym. Nie ma jednak naukowych dowodów na skuteczność jej stosowania dla jakichkolwiek dolegliwości (patrz ). Przegląd badań naukowych wskazuje, że obecnie zabieg stawiania baniek charakteryzuje się niższą skutecznością niż placebo (prawdopodobny udział efektu nocebo). Wcześniejsze badania również nie wskazują na to, że stawianie baniek charakteryzuje się rezultatami terapeutycznymi zauważalnie lepszymi niż efekt placebo, notowanych w przypadku innych zabiegów z zakresu pseudomedycyny. Pomimo powszechnego uznania zabiegu stawiania baniek za metodę pseudonaukową jest ona w znacznej mierze popularna za sprawą stosowania jej przez osoby obecne w mediach. Jest to metoda leczenia wywodząca się z kręgu , ale była stosowana między innymi w tradycyjnej medycynie chińskiej i medycynie ludowej w Europie od III w. p.n.e. do XX w.. Zabieg stawiania baniek nie jest uznawany przez współczesną medycynę, był jednak stosowany oficjalnie jeszcze w XX wieku, do lat 20. na zachodzie Europy oraz do lat 50. na wschodzie Europy. Po tym czasie również zalecany przez lekarzy, np. przez lekarzy z wschodnioeuropejskiej diaspory żydowskiej, jako metoda zalecana przez Majmonidesa. Innym przykładem jest opisana przez Georga Orwella w eseju „How the Poor Die” sytuacja, w której był on świadkiem stosowania zabiegu stawiania baniek w paryskim szpitalu, w 1946 roku. Pod pojęciem baniek rozumie się nie tylko tradycyjnie używane bańki szklane, ale także inne przedmioty hermetyczne, np. odpowiednio wytrzymałe szklanki. Obecnie są to zazwyczaj produkty fabryczne – szklane naczynia o zaokrąglonych dnach (łatwiejsze mycie) i zaokrąglonych, nieznacznie rozszerzających się płaskich brzegach (dla łatwiejszego oderwania od skóry i jako zabezpieczenie przed wpijaniem się w skórę pacjenta) oraz bańki silikonowe (zimne).