Nalot na Tokio

Rajd Doolittle’a – przeprowadzony 18 kwietnia 1942 roku pierwszy nalot bombowy na terytorium Japonii podczas II wojny światowej. Uderzenie lotnicze zostało przeprowadzone przez 16 startujących z lotniskowca USS „Hornet” (CV-8) nieprzystosowanych do tego konstrukcyjnie bombowców średnich North American B-25 Mitchell, dowodzonych przez podpułkownika Jimmy’ego Doolittle’a. Celem bombardowania były zakłady zbrojeniowe w: Tokio, Nagoi, Jokohamie, Kobe i Osace. Ze względu na napotkanie japońskiego okrętu patrolowego przez amerykański zespół uderzeniowy, start z lotniskowca został przyspieszony i startujące ze zbyt wielkiej odległości od celu samoloty, nie mogły po wykonaniu uderzenia osiągnąć założonego punktu lądowania na terytorium Chin. Tym samym zostały zmuszone do lądowania w przypadkowych miejscach. Jeden z nich, który z powodu rozregulowania gaźników spalał więcej benzyny od pozostałych, wylądował na terytorium neutralnego w wojnie z Japonią ZSRR. Bezpośredni rezultat ataku nie miał dużego znaczenia z wojskowego punktu widzenia. Poprawił jednak nastroje amerykańskiego społeczeństwa i miał ogromny wpływ na przebieg całej wojny na Pacyfiku. W Japonii ten pierwszy atak lotniczy wzbudził strach i wątpliwości co do zdolności przywódców wojskowych do obrony wysp. Nalot przyspieszył plany admirała Isoroku Yamamoto (1884–1943) ataku na atol Midway, który w rezultacie przekształcił się w decydującą klęskę marynarki japońskiej, która straciła m.in.: cztery lotniskowce, ciężki krążownik i 322 samoloty. Admirał Chester Nimitz (1885–1966), dowódca Floty Pacyfiku, ogłosił, że zemsta za Pearl Harbor została częściowo spełniona, a Stany Zjednoczone są w połowie drogi do zwycięstwa („midway point to victory”). Bitwa pod Midway jest nazywana „punktem zwrotnym wojny na Pacyfiku”, ponieważ strona amerykańska przejęła inicjatywę działań militarnych.