Dytryk

Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 7 lipca 1032 roku. Na scenie dziejów pojawia się on w trudnym dla Polski momencie. Relatywnie świeża polska państwowość jest na skraju upadku. Król Mieszko II stracił władzę po równoczesnym ataku Niemiec i Rusi, którzy poparli królewskich braci Ottona i Bezpryma . W kraju zapanował chaos. Pojawiła się też reakcja pogańska. Swoją drogą jest to jeden z najbardziej tajemniczych okresów w dziejach Polski, który obficie spływał krwią, kiedy przywoływano dawnych bożków, niszczono krzyże i kościoły. Na szczęście w porę zmarło się rzekomo okrutnemu Bezprymowi, a Mieszkowi udało się dogadać się z drugim z barci i cesarzem Konradem II. Warunki układu były jednak trudne. Król miał zrezygnować z korony i podzielić się państwem z Ottonem i Dytykiem (Dytychem lub Thiedrykiem). Kolejną wzmianką o Dytryku datuje się na 11 maja 1034 roku. W okolicach tej daty zmarł Mieszko II, ale nie jako władca jednej dzielnicy, lecz całego państwa. Coś zatem przez te dwa lata z Ottonem i Dyrkiem musiało się stać, skoro już nie władali swoimi częściami. Ten pierwszy został najprawdopodobniej zamordowany, ale o Dyktrytku nic nie wiadomo. To co z wielkim prawdopodobieństwem możemy stwierdzić, to to że Dytryk był Piastem. Samo imię naprowadza nas na wnuka Mieszka i Ody , gdyż tak miał na imię ojciec małżonki pierwszego historycznego władcy Polski. Mógł być to zatem syn któregoś z braci Chrobrego : Świętopełka, Mieszka lub Lamberta. Z czego ten pierwszy jest najmniej prawdopodobny, gdyż zmarł przed 25 maja 992 roku. Pozostali dwaj po przejęciu władzy przez Bolesława przebywali najpewniej w Niemczech, co już nam się składa w dość logiczną całość. Gorzej jest jednak dalej. Źródła bowiem już potem zapominają o tej odnodze Piastów. A przecież mamy do czynienia z licznymi konfliktami polsko-niemieckimi. W takich momentach jak nigdy ujawniała się zazwyczaj mniej znacząca część rodziny, która z pomocą najeźdźcy chce odzyskać tron. Tutaj natomiast cisza. Gdy Henryk II długo bije się z Bolesławem "Chrobrym", cesarza nie wspiera żaden Piast, pragnący odzyskać choćby cząstkę dziedzictwa przodków. W dodatku po śmierci pierwszego króla Polski Mieszko II bierze władzę niemal z marszu, co porównując z późniejszymi rodzinnymi tarciami u Piastów może uchodzić za ewenement. Istnieje też mało prawdopodobna hipoteza o tym, jakoby Dytryk był ojcem księcia pomorskiego - Siemusiła (Siemomysła) . Nieznana jest data śmierci i miejsce pochówku księcia. Na zjeździe w Mersenburgu w 1032 roku, gdzie doszło do wspomnianego zrzeczenia się korony przez Mieszka II pojawia się Dytryk. Według historyka Stanisława Szczura miał on objąć nawet tę najważniejszą dzielnicę - Wielkopolskę. Wydaje się to pozbawione sensu. Mamy bowiem z jednej strony króla Mieszka II i jego brata Ottona - wiernego i zasłużonego dla cesarza. Z perspektywy Konrada II, który dyktował warunki układu pożądanym byłoby wspierać tego drugiego. Chyba że Dytryk był równie lub bardziej zasłużony co Otto. Zdaniem Marka Urbańskiego wyczynem Dytryka, którym mógł on sobie zaskarbić łaski cesarza było zabicie Bezpryma. Jego usunięcie bowiem jest na rękę wszystkim uczestnikom układu. Piastowie dzielą państwo, co je w naturalny sposób osłabia, a Konrad otacza ich dyskretną opieką. Z podziału Polski na dzielnice badacz wysunął drugą, choć jak sam twierdzi mniej prawdopodobną hipotezę, że Konradowi zależało głównie na jak największym rozczłonkowaniu sąsiada, dlatego znalazł jeszcze jednego Piasta do tego tortu. Opierać się to też miało na koncepcji, rzekomo stosowanej u pierwszych Piastów, że państwo nie stanowi własności jednego władcy, lecz całej dynastii i dopiero Chrobry złamał tę zasadę, a Konrad wspaniałomyślnie po prostu ją przywrócił. Jak sam Urbański jednak przyznał, słabym punktem tej koncepcji jest nieuwzględnienie przy podziale syna Mieszka II, Kazimierza . Małoletność w tym wypadku nie była żadną przeszkodą, a jak dzielić, to dzielić. Po tych wydarzeniach, nic nie wiadomo co się działo z