EBCDIC

EBCDIC ("extended binary-coded decimal interchange code") is een 8-bit-standaard om letters en leestekens op te slaan, ontwikkeld in 1963-1964 door IBM voor hun mainframes en AS/400-computers. De code stamt af van het gebruik van ponskaarten en wordt al jaren als verouderd beschouwd; modernere standaarden voor het voorstellen van tekens zijn onder meer ANSI en Unicode. De 1-byte-versie van EBCDIC gebruikt acht bits, verdeeld in twee gelijke delen van telkens 4 bits. De eerste 4 bits, de zone, stellen de tekencategorie voor; de laatste 4 bits, de digit, duiden het specifieke teken aan. Er bestaat een aantal EBCDIC-versies, aangepast per land, om speciale tekens voor te stellen. Zo gebruik(t)en sommige Aziatische landen een 2-byte-extensie van EBCDIC om alle Oosterse tekens weer te kunnen geven. Zij maken hierbij gebruik van de zogenaamde shift codes [0x0E,0x0F]. IBM identificeerde alle codepages met een nummer, de CCSID (Coded Character Set IDentifier). De EBCDIC-tekens zijn als volgt (geel: latere toevoegingen): Dit is CCSID 500, een EBCDIC-variant. De tekens 0x00–0x3F en 0xFF zijn besturingstekens, 0x40 is een spatie, 0x41 is een no-break space 0xCA is een soft hyphen. Doordat een teken voorgesteld wordt door een 4-bits-waarde, is er een mooie overeenkomst tussen hexadecimale tekens en EBCDIC. De voorstelling van ons Latijns alfabet is echter niet continu: tussen de tekens i en j bevinden zich bijvoorbeeld de tekens«, », ð, ý, þ, ±, °. Dit brengt een aantal lastige praktische problemen met zich mee, bijvoorbeeld bij het alfabetisch sorteren van gegevens.