Medal za Dobre Zachowanie

Medal za Dobre Zachowanie (ang. Good Conduct Medal) – jeden z najstarszych medali Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Wariant medalu dla Marynarki Wojennej USA został ustanowiony w 1869 r., wersja Korpusu Piechoty Morskiej w 1896 r., wersja dla Straży Przybrzeżnej w 1923 r., wariant Armii w 1941 r., a wersja Sił Powietrznych w 1963 r. Kryteria przyznania medalu są określone w zarządzeniach 8809 z 28 czerwca 1941 r., 9323 z 31 marca 1943 r. i 10444 z 10 kwietnia 1953 r. Medal za Dobre Zachowanie, w wersji odpowiedniej dla jednego z sześciu rodzajów amerykańskich sił zbrojnych, jest obecnie przyznawany każdemu aktywnemu członkowi personelu wojskowego, który kończy trzeci rok „honorowej i wiernej służby” (ang. honorable and faithful service) w czasie pokoju lub jeden rok w czasie wojny. Tak opisana zasługa oznacza, że standardowa służba została zakończona bez żadnych przestępstwa wojennego ściganego sądownie, sankcji pozasądowych, ani wykroczeń dyscyplinarnych. Jeżeli członek personelu wojskowego popełnia przestępstwo, trzyletni okres „resetuje się”, a żołnierz musi przebyć kolejne trzy lata służby bez wykroczeń, zanim będzie mógł być przedstawiony do odznaczenia Medalem za Dobre Zachowanie. Medal może być również przyznany pośmiertnie każdemu członkowi personelu wojskowego, który zginął lub zmarł na służbie.