Grumman F4F Wildcat

De Grumman F4F Wildcat was een succesvol jachtvliegtuig van de Amerikaanse Marine aan het begin van de strijd in de Stille Oceaan, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was gestationeerd op Amerikaanse vliegdekschepen en op vliegvelden op de door de Amerikanen bezette strategische eilanden in de Stille Oceaan. Grumman was de fabrikant. Piloten die met dat type vlogen, leerden spoedig hoe ze tegen de Japanse Zero jachtvliegtuigen moesten optreden. Ze moesten bij voorkeur hoger dan de vijand vliegen en er geen 'dogfight' (Ned: kringgevecht) mee aangaan. Van boven er op neerduiken, schieten en maken dat je wegkomt, dat was de tactiek. Maar als een dogfight onvermijdelijk was, bood de Wildcat, die stevig in elkaar zat, de vlieger een redelijke bescherming. Het toestel kon tamelijk veel gevechtsschade incasseren en vaak beschadigd toch naar het vliegkampschip terugkeren. De Grumman F4F Wildcats waren gestationeerd op de twee Amerikaanse vliegdekschepen: "USS Lexington (CV-2)" en "USS Yorktown (CV-5)" tijdens de Slag in de Koraalzee in mei 1942. Daar ging de "USS Lexington" ten onder op 8 mei. Een maand later, op 6 juni 1942, in de strijd van de Slag bij Midway, waren de Wildcats van de "USS Hornet (CV-8), "USS Enterprise (CV-6)" en de "USS Yorktown" - weer van de partij. De "USS Yorktown", werd samen met de escorte-torpedojager "USS Hammann", getorpedeerd door de Japanse I-168 onderzeeër, toen het zwaar beschadigde vliegdekschip naar Pearl Harbor wilde terugkeren voor zeer dringende herstellingen, na de gewonnen zeeslag bij Midway. De vliegtuigen van de "USS Yorktown" moesten hun heenkomen zoeken op de "USS Hornet" en ""USS Enterprise". De motor is een Pratt & Whitney R-1830-radiaalmotor met een vermogen van 1200 pk. Zijn maximumsnelheid was 590 km/u op 7000 meter. Het stijgvermogen was 750 meter/min. De hoogteplafond bedroeg 12.500 meter. Actieradius: 1520 km. Het gewicht/leeg 2670 kg en beladen 4070 kg. De spanwijdte van de Grumman F4F Wildcat was 12,54 meter en zijn lengte bedroeg 9,47 meter.