Gytha Torkelsdotter

Gytha Thorkelsdotter (stara angielszczyzna: Gȳða Þorkelsdōttir), zwana również Githą, była córką (zwanego Thorkel). Żona anglosaskiego szlachcica Godwina z Kentu. Z małżeństwa Gythy i Godwina pochodziło dziewięcioro dzieci, z których pięciu synów zostało hrabiami, z czego trzech w 1066 roku: * synowie: 1. * (1020-1052) – hrabia Herefordshire. Podawał się za nieślubnego syna Knuta Wielkiego jednakże uważa się to twierdzenie za fałszywe. 2. * Harold II (1022-1066) – król Anglii 3. * (1026-1066) – hrabia Nortumbrii 4. * (1035-1066) – hrabia Kentu, Essex, Middlesex, Hertfordshire i Surrey 5. * (1030-1066) – hrabia Anglii Wschodniej, Cambridgeshire i Oxfordshire 6. * (1040-1094) * córki 1. * (1026-1075) – królowa małżonka Edwarda Wyznawcy 2. * (1035-1087) – zakonnica 3. * (1035-?) Dwóch jej synów, Harold II i Tostig Godwinson, stanęło naprzeciw siebie w bitwie pod Stamford Bridge, w której śmierć poniósł Tostig. Niecały miesiąc później, trzech jej synów, Harold II, Gyrth oraz Leofwine zginęło w bitwie pod Hastings. Niedługo po bitwie pod Hastings, Gytha zamieszkała w Exeter co zostało uznane za jeden z powodów wybuchu buntu w mieście przeciwko Wilhelmowi Zdobywcy w 1067 roku, który zakończył się oblężeniem przez niego miasta. Nieskutecznie wstawiała się przed nim w sprawie zwrócenia ciała jej zabitego syna Harolda II. Według Kroniki anglosaskiej, Gythia opuściła Królestwo Anglii po Inwazji Normanów w 1066 roku, razem z żonami, wdowami i rodzinami innych sławnych Anglosasów. Wszystkie posiadłości rodziny Godwinów zostały skonfiskowane przez Wilhelma. Niewiele wiadomo o jej dalszych losach po opuszczeniu Anglii. Prawdopodobnie przeniosła się do krewnych w Skandynawii. Jej ocalały, najmłodszy syn Wulnoth przeżył prawie całe życie w niewoli w Normandii do czasu śmierci Wilhelma Zdobywcy w 1087 roku. Jedynie jej najstarsza córka królowa Edith (zmarła w 1075 roku) posiadała tytularną władzę jako wdowa po Edwardzie Wyznawcy.