depresja anaklityczna

Depresja anaklityczna – termin wprowadzony w 1940 przez na oznaczenie zaburzeń obserwowanych u części noworodków i niemowląt, które to zaburzenia mają wiązać się z izolacją od matki (np. w związku z pobytem dziecka w szpitalu, lub umieszczeniem w domu dziecka). Obraz depresji anaklitycznej obejmuje: * utratę apetytu, * zaburzenia rytmu snu i czuwania, * małą ruchliwość, * brak typowej dla tego okresu rozwojowego reakcji płaczu, * objawy dyspepsji, * zanik ssania, * niekiedy epizody hipertermii. Depresja anaklityczna ustępuje w okresie 3 miesięcy po połączeniu matki z dzieckiem.