Karl Kleist

Karl Kleist (ur. 31 stycznia 1879 w Miluzie, zm. 26 grudnia 1960 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki lekarz psychiatra, neurolog, neuropsycholog. Syn Heinricha Kleista (1833–1917), urzędnika kolei państwowych, i Emilie Spiess (1845–1933). Studiował medycynę w Strasburgu, Heidelbergu, Berlinie i Monachium, gdzie w 1902 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Habilitował się w 1909 roku. Kleist prowadził badania z zakresu zaburzeń czynności płatów czołowych, apraksji, akinezji, zajmował się psychozami – schizofrenią, zaburzeniem maniakalno-depresyjnym. Wprowadził do psychiatrii terminy jedno- i dwubiegunowy (niem. einpolig, zweipolig). Jest twórcą teorii ścisłej, mozaikowej lokalizacji funkcji mózgowych, która bazowała na: * udowodnionym histologicznym zróżnicowaniu poszczególnych obszarów kory mózgu ludzkiego, * wyodrębnieniu w zachowaniu człowieka różnych, mniej lub bardziej rozwiniętych funkcji: pisania, czytania, chodzenia, które mogą być niezależnie od siebie zaburzone, * przyporządkowaniu do niektórych obszarów mózgu ściśle określonych funkcji, w tym ruchów ciała do pola czwartego Brodmanna, wrażeń wzrokowych do pola osiemnastego itp., * danych histologicznych, wskazujących, że ukształtowane histologicznie pole mózgowe nie może ulec przebudowie: przekształceniu – podczas życia jednostki – w inne pole odmienne histologicznie. * przekonaniu, że różne struktury histologiczne muszą pociągać za sobą różne funkcje.