Głębokość wnikania Londonów

Głębokość wnikania Londonów – odległość charakterystyczna dla danego nadprzewodnika, wykorzystywana do opisu pola magnetycznego w jego wnętrzu. Pozwala określić, jak szybko wartość indukcji magnetycznej maleje wraz z zagłębianiem się w nadprzewodnik. Pełni ona kluczową rolę w równaniach Londonów, które wiążą to pole z gęstością prądu w nadprzewodniku. Jest ona z definicji równa: , gdzie: – głębokość wnikania Londonów, – masa nośnika ładunku, – przenikalność magnetyczna próżni, – koncentracja nośników ładunku, – ładunek elektryczny nośnika. Typowe wartości głębokości wnikania leżą w przedziale od 50 do 500 nm. Głębokość wnikania ma również fizyczną interpretację. Mianowicie, jeśli rozpatrzymy nadprzewodnik zajmujący półprzestrzeń, poza którym indukcja pola magnetycznego wynosi to w oparciu o równania Londonów można udowodnić, że indukcja magnetyczna wewnątrz nadprzewodnika w odległości od jego powierzchni wynosi: Oznacza to zatem, że głębokość wnikania dla danego nadprzewodnika jest to odległość, na której pole wewnątrz niego maleje o czynnik Nazwa pochodzi od nazwiska braci Fritza i , którzy wyprowadzili te równania.