Maarten van Buren

Martin Van Buren, gedoopt als Maarten Van Buren (Kinderhook (New York), 5 december 1782 – aldaar, 24 juli 1862), was de achtste president van de Verenigde Staten (1837-1841). Vóór zijn presidentschap was hij de achtste vicepresident (1833-1837) en de tiende minister van Buitenlandse Zaken onder Andrew Jackson (1829-1831). Hij was een belangrijke organisator van de Democratische Partij, een dominante figuur in het tweepartijensysteem. Van Burens voorgangers waren geboren op het grondgebied van de latere Verenigde Staten, maar waren Britse onderdanen vóór de Amerikaanse Revolutie. Van Buren was de eerste president die geboren werd als Amerikaans staatsburger en bovendien de eerste president die niet van Britse afkomst was - zijn familie was Nederlands en zijn moedertaal was Nederlands. Als minister van Buitenlandse Zaken onder Andrew Jackson en dan als vicepresident, was hij een belangrijke figuur in het bouwen van een organisatorische structuur voor de Jacksoniandemocratie, vooral in de staat New York. Als president wilde hij niet dat de Verenigde Staten Texas annexeerden, een daad die zijn opvolger, John Tyler, acht jaar na de aanvankelijke afwijzing van Van Buren zou bereiken. Tussen de geweldloze Aroostookoorlog en de , waren de relaties met Groot-Brittannië en zijn koloniën gespannen. Zijn regering werd grotendeels gekenmerkt door de economische problemen van zijn tijd, de Paniek van 1837. Hij werd tot zondebok bestempeld voor de depressie en werd "Martin Van Ruin" genoemd door zijn politieke tegenstanders. Van Buren werd weggestemd na vier jaar en verloor van de Whig-kandidaat William Henry Harrison. In 1848 deed hij mee voor het presidentschap voor een derde partij, de Free Soil Party.