języki mieszane

Języki mieszane – języki kształtujące się w sytuacji kontaktu językowego, łączące elementy dwóch lub kilku języków. Ich status z perspektywy językoznawstwa historyczno-porównawczego nie został dobrze ustalony. Na płaszczyźnie strukturalnej i słownikowej języki mieszane dają się sprowadzić do języków źródłowych (przeważnie dwóch), czym różnią się od innych typów języków kontaktowych: pidżynowych i kreolskich. U genezy języków pidżynowych i kreolskich najczęściej stoi szereg różnych języków, i choć korzenie słownictwa są łatwe do ustalenia, to ich struktura gramatyczna ma zwykle niejasne, trudne do określenia podłoże. Formy te odróżniają także okoliczności powstawania oraz sposób funkcjonowania w przestrzeni społecznej. O ile języki kreolskie powstają z potrzeby porozumienia się między różnymi grupami ludności, to języki mieszane kształtują się w grupach, które dzielą wspólny język. Język mieszany zwykle współistnieje z pokrewnymi mu językami źródłowymi i nie musi być używany jako język ojczysty, natomiast języki kreolskie są przyjmowane jako prymarne języki etniczne. Języki mieszane służą wyrażaniu nowej tożsamości społecznej lub podtrzymywaniu tożsamości etnicznej w nowym środowisku językowym. W innym ujęciu języki pidżynowe i kreolskie rozpatruje się jako typy języków mieszanych. Pewien stopień wymieszania wykazują wszystkie języki świata, czego świadectwem jest występowanie zapożyczeń słownikowych. Rozróżnienie między językami mieszanymi a językami podlegającymi zjawiskom socjolingwistycznym (kontakt językowy, code switching, zapożyczanie) nie zostało dobrze wypracowane na gruncie lingwistyki. Niektórzy językoznawcy wskazują jednak na istnienie zjawiska mieszania (hybrydyzacji) języków, a języki mieszane uznają za odrębną warstwę języków, skutecznie wymykającą się tradycyjnym teoriom lingwistycznym.