Bi-nationale staat

Een eenstaatoplossing is een voorgestelde oplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict, waarin het voormalige Mandaatgebied Palestina in zijn geheel als gezamenlijke thuisstaat geldt voor Joden en Palestijnen. Het zou een alternatief kunnen zijn voor de tweestatenoplossing. Bij een eenstaatoplossing hebben Joden en Palestijnen één gemeenschappelijk grondgebied, één gezamenlijke grondwet en één centrale democratisch gekozen regering, die evenredig is vertegenwoordigd door de verschillende belangengroepen van de burgers, die allen gelijke rechten hebben. In het geval van een democratische staat, kan dan geen sprake zijn van een joodse of islamitische staat (omdat daarmee de rechten van een van beide gemeenschappen boven die van de andere worden gesteld). Een speciale vorm van eenstaatoplossing is een binationale staat, waarbij Joden en Palestijnen als staatsburger hun eigen nationaliteit blijven behouden. Een binationale staat sluit een federatie of een verdeling in deelstaten of iets dergelijks niet uit. Meerdere joodse organisaties in Palestina pleitten vóór 1948 voor binationalisme, soms omdat zij een joodse staat niet haalbaar achtten, soms omdat zij tegen zo'n staat waren om morele of ideologische redenen. Kort voor de Tweede Wereldoorlog verenigden verschillende van deze groepen zich in de "League for Jewish-Arab Rapprochement and Cooperation". Tot aan de Arabisch-Israëlische oorlog vanaf 1947 was een binationale staat onder de arabieren een algemeen geaccepteerd streven. Volgend op de Israëlische bezetting in 1967, streefden Fatah en PLO in 1969 opnieuw voor een binationale staat. In de Palestijnse onafhankelijkheidsverklaring van november 1988 accepteerde het parlement van de PLO echter het VN-verdelingsplan, waarmee afstand werd genomen van een binationale staat. Nu het "vredesproces" heeft gefaald en Israël een tweestatenoplossing onmogelijk lijkt te hebben gemaakt, is de eenstaatoplossing weer actueel geworden.