(c) Misha Zitser, all rights reserved, uploaded by Misha Zitser
Species
Amur Corktree
GENUS
- KingdomPlantae
- PhylumTracheophyta
- ClassMagnoliopsida
- OrderSapindales
- FamilyRutaceae
Die Korkbäume (Phellodendron) sind eine Pflanzengattung innerhalb der Familie der Rautengewächse (Rutaceae). Die nur noch zwei Arten sind in Südost- und Ostasien verbreitet. Der Kork wird von der Korkeiche gewonnen, die nicht zu den Korkbäumen zählt. Inhaltsverzeichnis 1 Beschreibung 1.1 Vegetative Merkmale 1.2 Generative Merkmale 2 Verwendung 3 Systematik 4 Literatur 4.1 Einzelnachweise 5 Weblinks Beschreibung Laubblätter und Blütenstände des Amur-Korkbaum (Phellodendron amurense) Vegetative Merkmale Korkbaum-Arten wachsen als sommergrüne Bäume. Der Name der Korkbaum stammt von ihrer meist sehr korkigen Rinde. Der Bast ist intensiv gelb gefärbt. Die Winterknospen verbergen sich in der Basis der Blattstiele. Die gegenständig angeordneten Laubblätter sind in Blattstiel und -spreite gegliedert. Die Blattspreite ist unpaarig gefiedert und bestehen aus 5 bis 13 kurz gestielten Fiederblättchen. Diese fast ganzrandigen bis schwach gesägten Blättchen sind am Rand durchscheinend drüsig punktiert und duften aromatisch. Die Nebenblätter fehlen. Generative Merkmale Korkbaum-Arten sind zweihäusig getrenntgeschlechtig (diözisch). Die Blüten stehen in endständigen, rispigen Blütenständen zusamme
via GBIF · Kew POWO
Research
526 papers- Protective Effects of Phellodendron Species on Bone Health: A Novel Perspective on Their Potentials in Treating Osteoporosis and Osteoarthritis.Chinese journal of integrative medicine · 2024
- Berberine and Its Role in Chronic Disease.Advances in experimental medicine and biology · 2016
- Phellodendron bark extract and berberine chloride suppress microbiome dysbiosis in a saliva-derived in vitro microcosm biofilm model.Archives of oral biology · 2025
- Phellodendron chinense C.K.Schneid: An in vitro study on its anti-Helicobacter pylori effect.Journal of ethnopharmacology · 2024
- Palmatine, an isoquinoline alkaloid from Phellodendron amurense Rupr., ameliorated gouty inflammation by inhibiting pyroptosis via NLRP3 inflammasome.Journal of ethnopharmacology · 2025
via PubMed
Wikidata facts
- Image
- Phellodendron amurense0.jpg
Show 4 more facts
- taxon name
- Phellodendron
- Commons category
- Phellodendron
- taxon common name
- 黄檗属
Sources (1)
via Wikidata · CC0
Article · Polski
Korkowiec (Phellodendron Rupr.) – rodzaj drzew z rodziny rutowatych. W obrębie rodzaju wymieniano różną liczbę gatunków (od dwóch do czterech lub pięciu czy nawet 10), ale po rewizji taksonomicznej ustalono ich liczbę na dwa. Rośliny te występują we wschodniej Azji od Wietnamu na południu, poprzez Chiny, Koreę, Japonię po Kraj Chabarowski na Rosyjskim Dalekim Wschodzie. Jako rośliny ozdobne zostały rozprzestrzenione w strefie umiarkowanej od ok. połowy XIX wieku, w wielu miejscach rozprzestrzeniając się jako rośliny introdukowane, w tym także inwazyjne (np. w Nowym Jorku i w południowo-wschodniej Europie). W przeszłości rodzaj był szerzej rozprzestrzeniony – jego skamieniałości znane są z wczesnego oligocenu z Ameryki Północnej, a od środkowego po pliocen z Europy. Drzewa te rosną w różnych lasach liściastych, w przypadku P. chinense także mieszanych, górskich i w niższych położeniach, P. amurense często w dolinach rzek. Korkowce sadzone są jako drzewa ozdobne, szczególnie efektowne w przypadku swobodnego wzrostu (jako soliter), pozwalającego na wyeksponowanie efektownej korony. Z drewna korkowca amurskiego, określanego jako „aksamitne”, wykonuje się narty, a z kory pływaki do sieci rybackich. Dawniej używano jej także do wytwarzania korka gorszej jakości niż w przypadku pochodzącego od dębu korkowego, ale o podobnym zastosowaniu. Wykonywano z kory także płyty izolacyjne. Kwiaty dostarczają pożytku pszczelego (zarówno nektaru jak i pyłku). Kora i olejek z owoców wykorzystywany jest w medycynie. Naukowa nazwa rodzajowa utworzona została z greckich słów phellos, znaczącego „kora, korek”, i dendron, znaczącego „drzewo”.
Abstract from DBpedia / Wikipedia · CC BY-SA