In the Vinony graph
Vinony's link graph records 332 inbound references to Politonalność, and connects out to Igor Stravinsky, Petrushka and diatonic function.
It is catalogued under the topic Polytonality.
Vinony links it to 19 Wikipedia language editions.
Wikidata facts
- Subclass of
- tonal system
Show 2 more facts
- Commons category
- Polytonality
- different from
- bitonality
Sources (1)
via Wikidata · CC0
Article · Polski
Politonalność – technika kompozytorska polegająca na jednoczesnym stosowaniu dwóch (bitonalność) lub kilku tonacji lub trybów w różnych głosach. W jazzie znana także jako „upper structure”. Struktury bitonalne stosował m.in. Béla Bartók w Bagatelach (1908), Igor Strawinski w Pietruszce (1911) i Siergiej Prokofjew w Sarkazmach (1912–1914). Bardziej złożoną politonalność można znaleźć u Karola Szymanowskiego w finale I Kwartetu smyczkowego op. 37 (1917), w którym zestawił tonację C-dur, As-dur, Fis-dur i A-dur. Politonalność była próbą obejścia zasady prawidłowości tonalnej utworu. Podobnie jak atonalność wyeliminowała znaczenie brzmieniowe konsonansu i dysonansu.
Abstract from DBpedia / Wikipedia · CC BY-SA