Ramón Iribarren Cavanilles

Ramón Iribarren Cavanilles (Irún, Guipúzcoa, 15 april 1900 - Madrid, 21 februari 1967) was een Spaanse ingenieur, lid van de Spaanse Koninklijke Academie voor Exacte, Fysische en Natuurwetenschappen, hoewel geen actief lid. Iribarren was civiel ingenieur en hoogleraar havens aan het opleidingsinstituut van de Spaanse Overheid voor Civiel Ingenieurs (Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos, ETSICCP). Hij bekleedde ook de functies van directeur van het havenlaboratorium, voorzitter van de Spaanse delegatie bij de Permanent International Commission for Navigation Congresses (PIANC). Hij was verantwoordelijk voor ontwerp en uitvoering van havenwerken in de provincies Guipúzcoa, Fuenterrabía, San Sebastián, Orio, Guetaria, Zumaya en Deva (langs de Golf van Biskaje). Iribarren erkende dat veel van de havens daar onvoldoende beschermd waren tegen zware golf- en stormomstandigheden, wat had geleid tot een aantal scheepswrakken en een bedreiging vormde voor de economische levensvatbaarheid van de lokale vissersgemeenschap, met wie hij een hechte band had. Iribarren heeft studies uitgevoerd inzake de kustverdediging van Restinga Smir (Marokko, even ten zuiden van Ceuta), inzake de oliehaven van Luanda (Angola) en de kustverdediging van van Cartagena de Indias (Colombia). Hij heeft veel meer fundamenteel onderzoek gedaan, onder andere een formule voor de berekening van stabiliteit van breuksteen in golfbrekers, de berekening van verticale wanden (kademuren, caissons), onderzoek naar refractie en diffractie bij havenmonden. Iribarren stelde vast dat veel ontwerpen van havens in Spanje berustte op het simpelweg repliceren van methoden die bij eerdere projecten werden gebruikt, waarbij de leidende principes voor het ontwerp van nieuwe haven- en kustprojecten vaak uitsluitend berustten op een eenvoudige analyse van de vraag of eerdere bouwmethoden succesvol waren geweest of niet. niet. Ontevreden met zo'n volledig empirische benadering, die volgens hem geen rekening hield met de effecten van locatiespecifieke zaken zoals golf- en sedimentgedrag, ontwikkelde hij wetenschappelijke en wiskundige benaderingen die op specifieke gevallen konden worden toegepast, gebaseerd op uitgebreid onderzoek en een inzicht in golfgedrag en kustdynamiek, waarbij hij veel gebruik maakte van observatie en fotografie. De door hem in 1938 ontwikkelde formule voor de stabiliteit van waterbouwsteen wordt Iribarren-formule genoemd en werd vooral in Spanje toegepast. Het pluspunt van deze formule is de goede theoretische onderbouwing. Na de Tweede Wereldoorlog is in de Verenigde Staten de Hudson-formule ontwikkeld die een zwakkere theoretische basis heeft, maar wel gebaseerd is op veel meer proefresultaten. Het uiteindelijk resulaat van zijn onderzoek naar de stabiliteit van waterbouwsteen heeft hij in 1965 op het PIANC congres in Stockholm gepubliceerd. Ook heeft hij onderzoek gedaan naar brekende golven en daarmee de basis gelegd voor de parameter Deze parameter is later verder uitgewerkt en toegepast door Jurjen Battjes, die de parameter de naam Iribarrengetal en het symbool Ir gegeven heeft. Iribarren heeft ook onderzoek gedaan naar golfvervormingen in de baai van Motrico, die de basis legden voor de berekeningen voor latere golf-energiecentrale aldaar.