Odrodzone Królestwo Hanthawaddy

Odrodzone Królestwo Hanthawaddy (birm. ဟံသာဝတီ ပဲခူး တိုင်းပြည်) – królestwo władające terenem Dolnej Birmy i częścią obszaru Górnej Birmy od roku 1740 do 1757. Powstało w konsekwencji buntu Monów, którzy w tym okresie stanowili większość ludności Dolnej Birmy, przeciwko birmańskiemu z Ava w Górnej Birmie. Skutkiem rebelii było odrodzenie upadłego mońskiego Królestwa Hanthawaddy, które władało obszarem Dolnej Birmy od roku 1287 do 1539. Wspierane przez Francuzów, nowo powstałe królestwo szybko wykroiło dla siebie przestrzeń w Dolnej Birmie i kontynuowało ekspansję w kierunku północy. W kwietniu 1752 r. jego armia zdobyła Ava kończąc w ten sposób żywot liczącej 266 lat dynastii Toungoo. Wyzwaniem dla sił z południa stało się założenie w Górnej Birmie przez Alaungpayę nowej dynastii zwanej Konbaung i rozpoczęcie przez nią w grudniu 1753 r. podboju Górnej Birmy. Po tym, gdy dokonany przez Hanthawaddy najazd na Górną Birmę zakończył się w roku 1754 porażką, królestwo zaczęło się rozpadać. Jego przywódca wykonał samobójcze kroki mordując królewską rodzinę Toungoo i prześladując rodowitych Birmańczyków na południu, co tylko wzmocniło Alaungpayę. W 1755 r. Alaungpaya najechał Dolną Birmę. Siły Konbaung zajęły w maju 1755 r. deltę Irawadi, w lipcu 1756 r. broniony przez Francuzów port Thanlyin i w końcu, w maju 1757 r. stolicę królestwa – Pegu. Upadek Odrodzonego Królestwa Hanthawaddy był początkiem końca trwającej od wieków dominacji Monów w dolnej Birmie. Akcje odwetowe armii Konbaung zmusiły tysiące Monów do ucieczki do . Do początku XIX w. asymilacja, mieszane małżeństwa i masowa migracja birmańskich rodzin z północy spowodowały spadek liczebności populacji Monów do rozmiarów niewielkiej mniejszości.