Kość łódeczkowata

Kość łódeczkowata (łac. os scaphoideum) – jedna z ośmiu kości nadgarstka człowieka. Położona jest po stronie promieniowej (bocznej), w szeregu bliższym, którego jest największą kością. Swoim kształtem przypomina łódkę, i jak inne kości nadgarstka (z wyjątkiem kości grochowatej) jest nieregularnie sześcienna, ma sześć powierzchni. Powierzchnie górna i dolna są powierzchniami stawowymi, wypukłymi i gładkimi, pokrytymi chrząstką. Powierzchnia górna łączy się z dalszym końcem kości promieniowej, a powierzchnia dolna z kośćmi czworoboczną mniejszą i czworoboczną większą. Powierzchnia łokciowa łączy się z kością księżycowatą i z kością główkowatą. Powierzchnia promieniowa jest chropowata i wąska, do niej przyczepia się . Do powierzchni grzbietowej również przyczepiają się więzadła. Na powierzchni dłoniowej znajduje się guzek kości łódeczkowatej (łac. tuberculum ossis scaphoidei), do którego przyłączają się troczek zginaczy i mięsień odwodziciel krótki kciuka. Spośród wszystkich kości nadgarstka najczęściej ulega złamaniu. Nazywana bywa też kością łódkowatą (łac. os naviculare), choć nazwa ta przynależy do jednej z kości stępu.