Socjologia muzyki

Socjologia muzyki – dyscyplina badawcza z pogranicza muzykologii i socjologii, której zainteresowanie skupia się na związkach muzyki z wszelkimi aspektami życia społecznego (grupowego). Spostrzeżenia typu socjologicznego odnajdujemy w pracach dawniejszych filozofów czy historyków muzyki. Jako samodzielna dziedzina, socjologia muzyki rozwinęła się dopiero w pierwszej połowie XX wieku. Za jej początek można uznać publikację dzieła Maxa Webera Die rationalen und soziologischen Grundlagen der Musik (1921, napisaną w 1911 roku). Jednakże eseje na temat socjologii muzyki pisali inni klasycy: Georg Simmel czy Alfred Schütz. Inne znane pozycje z tej dziedziny to: Music and Society: England and the European Tradition (1946) , Grundprobleme der Musiksoziologie (1952) czy The Sociology of Music (1963) . Wyjątkowo wpływowe okazały się publikacje Theodora Adorno, Filozofia nowej muzyki (niem. Philosophie der neuen Musik, wyd. niem. 1949, wyd. pol. 1974), Einleitung in die Musiksoziologie (wyd. niem. 1962). Przedmiotem badań socjologii muzyki są na przykład: 1) instytucje muzyczne i formy ich działania (od opery filharmonii po media);2) zawody muzyczne i ich rola w społeczeństwie (od kompozytorów po osoby handlujące muzykaliami);3) sytuacja muzyki w społeczeństwie w różnych okresach historycznych (muzyka kościelna, dworska, związki zawodowe muzyków, szkolnictwo muzyczne itp.);4) społeczne funkcje muzyki, badania nad publicznością;5) analiza zmienności upodobań muzycznych. Impulsem dla rozwoju socjologii muzyki stały się przeobrażenia zachodzące w kulturze muzycznej w wyniku pojawienia się radia i przemysłu płytowego. Główne prace na ten temat prowadzone były i są w krajach anglosaskich i germańskich. Przy wiedeńskim Universität für Musik und darstellende Kunst od 1965 roku działa nawet (założony przez ) Institut für Musiksoziologie. Natomiast przy Universidade Nova de Lisboa, na Faculdade de Ciencias Sociais e Humanas działa Centro de Estudosde Sociologia e Estetica Musical.