Południowa Konwencja Baptystów

Południowa Konwencja Baptystyczna (ang. Southern Baptist Convention, SBC) – największa protestancka organizacja wyznaniowa w Stanach Zjednoczonych skupiająca stanowe konwencje i lokalne zbory baptystyczne głównie w południowej części kraju. Łącznie w roku 2020 do Południowej Konwencji Baptystycznej należało ponad 14 milionów członków zrzeszonych w 47 572 zborach. Południowa Konwencja Baptystyczna jest największą na świecie denominacją baptystyczną oraz największą zarówno baptystyczną, jak i protestancką wspólnotą religijną w Stanach Zjednoczonych oraz drugą co do wielkości denominacją chrześcijańską w Stanach Zjednoczonych po Kościele rzymskokatolickim. Słowo Południowa w nazwie Południowej Konwencji Baptystycznej wynika z tego, że została ona zorganizowana w 1845 r. w miejscowości Augusta w stanie Georgia przez baptystów z południowych Stanów Zjednoczonych, którzy podzielili się z północnymi baptystami w kwestii niewolnictwa, szczególnie w kwestii tego, czy właściciele niewolników mogliby służyć jako misjonarze. Po amerykańskiej wojnie secesyjnej nastąpił kolejny rozłam, kiedy to większość wyzwolonych czarnoskórych mieszkańców południa ustanowiła niezależne tzw. Czarne Zbory, stowarzyszenia regionalne oraz konwencje państwowe i narodowe, na przykład takie jak Narodowa Konwencja Baptystyczna, która pod koniec XIX wieku stała się drugą co do wielkości konwencją baptystyczną. W związku z typową dla baptystów tradycją silnej autonomii zborów lokalnych Konwencja jest bardziej organizacją współpracy, a władze organizacji nie mają prawa narzucać niczego zborom członkowskim. Każdy ze zborów ma swobodę w: * przystąpieniu i wystąpieniu z organizacji * zatrudnianiu i zwalnianiu pracowników zborów * samodzielnym określaniu wymagań wobec swoich członków * opracowaniu własnego „Wyznania Wiary” * określeniu stopnia udziału w programach realizowanych przez Południową Konwencję Baptystyczną Kościół jest przeciwny ordynowaniu kobiet na urzędy starszych kościoła i duchownych.