strzemiączko

Strzemiączko (łac. stapes) – jedna z trzech kosteczek słuchowych (ossicula auditoria), wraz z nimi jest odpowiedzialne za przekazywanie drgań błony bębenkowej do ucha wewnętrznego. Strzemiączko jest najmniejszą kością ciała ludzkiego, mającą długość około 3 mm. W ewolucji po raz pierwszy strzemiączko pojawiło się jako przekształcenie u wczesnych tetrapodów. Najstarsze znane strzemiączko odnaleziono u późnodewońskiej akantostegi. Badania rozwoju zarodkowego oraz szereg form kopalnych dowodzą, że w drodze kolejnych przekształceń w linii prowadzącej do ssaków zminiaturyzowane kości oddzieliły się od żuchwy i zostały wciągnięte do ucha środkowego. Strzemiączako występujące u niessaczych tetrapodów bywa nazywane kolumienką (łac. columella auris). U ssaków strzemiączko ma wyraźną budowę strzemienia (stąd nazwa). W jego budowie wyróżnia się głowę strzemiączka (caput stapedis), odnogę donosową (crus rostrale) i odnogę doogonową (crus caudale), które tworzą podstawę strzemiączka (basis stapedis) osadzoną w okienku przedsionka (fenestra vestibuli). Dla celów otochirurgii w chirurgii strzemiączka dzieli się ono na 2 części: * suprastruktura strzemiączka – obejmująca główkę i odnogi (przednią i tylną) * infrastruktura strzemiączka – którą jest podstawa (płytka) strzemiączka.