Literatura tajska

Literatura tajska – literatura tworzona przede wszystkim na terytorium Tajlandii w języku tajskim. Bywa nazywana także literaturą syjamską, od dawnej oficjalnej nazwy państwa Syjam stosowanej do połowy XX wieku. Najdawniejszymi świadectwami twórczości w języku tajskim są zachowane inskrypcje ryte w kamieniu, przede wszystkim na nagrobkach. Najbardziej znanym jest napis na pomniku władcy pochodzący z 1292. Pierwszym zachowanym do dzisiaj dziełem jest rozprawa religijna o podstawach buddyzmu z 1345. Podobne dzieła o charakterze wyznaniowo-edukacyjnym powstawały w wiekach od XIV do XVII. Równolegle rozwijała się poezja dworska, bazująca początkowo na wątkach z literatury indyjskiej i kultury buddyjskiej. Powstało wtedy dzieło (Wielkie narodziny), przerobione później na (Królewska wersja wielkich narodzin). Została także sporządzona tajska wersja utworu , opowiadająca o przyszłym życiu Buddy na ziemi. Do najważniejszych utworów zalicza się (Historia księcia Lo) uważana za jedno z arcydzieł. Innym dziełem epickim jest (Zwycięstwo nad Juan), epos wojenny o pokonaniu sił północnego królestwa Lan Na. Pomnikiem wielkiej epiki jest Ramakien, czyli tajska wersja sanskryckiej Ramajany. Utwór ten powstał za panowania Ramy I (1782–1809). Mimo że jest adaptacją obcego dzieła, stał się narodowym eposem Tajów. Obok epiki rozkwitała liryka, zwłaszcza twórczość elegijna. Aktywni byli poeci , i król . Ważną rolę odgrywał tradycyjny teatr, który wykształcił specyficzne formy jak teatr masek i teatr cieni. Na początku XX wieku Tajlandia otworzyła się na świat. Na język tajski zaczęto tłumaczyć klasykę zachodnią. Przyswojono popularne dzieła między innymi Henry’ego Ridera Haggarda i Arthura Conan Doyle’a. W latach czterdziestych pojawił się wpływ realizmu socjalistycznego. Po II wojnie światowej tworzyli , , , , , i pisarka . W 1977 zaczął się ukazywać wpływowy magazyn literacki Lok nangsu (Świat książek).