Organy kinowe

Organy kinowe – rodzaj organów piszczałkowych zaprojektowanych w pierwszej połowie XX w. w celu zapewnienia podkładu muzycznego do niemych filmów. Instrument ten można też nazwać organami teatralnymi (ang. theater organ (US)). Organy kinowe były pierwotnie instalowane w teatrach i salach kinowych, w których dźwięk pianina był niewystarczający, miały one większą siłę głosu oraz możliwość imitowania różnych instrumentów podobnie jak klasyczne organy piszczałkowe. Organy kinowe zostały jednak przystosowane do grania muzyki rozrywkowej poprzez zmianę pryncypialnego głosu oraz zastosowanie tremulantu (efekt tremolo). (ang.) był pierwszym, który zaproponował stworzenie tego typu instrumentu. W 1911 prawa odkupił od niego Rudolph Wurlitzer (Wurlitzer Company). Firma ta stała się słynna z produkcji potężnych organów kinowych "Wurlitzera" w latach 20.–30. XX w. Jako że instrument był w stanie zastąpić całą orkiestrę, pierwotną jego nazwą było '"Wurlitzer Hope Jones unit orchestra" (jednostka orkiestralna). Oprócz Wurlitzera organy kinowe były produkowane przez firmy takie jak: Robert Morton, Kimball, Barton, Compton, Möller. Organy kinowe zazwyczaj są opisywane w formie: "nazwa instrumentu" liczba klawiatur ręcznych (manuały)/liczba głosów. Np. Tower Ballroom Wurlitzer 3/14 ma 3 manuały i 14 głosów.