Trojden

Trojden, Trojnat (śrgniem. Thoreiden, starorus. Троиден, Тренѧт), zwany później Trojdenem Litewskim (zm. 1282) – książę kiernowski do 1269 roku, a następnie wielki książę litewski w latach 1269–1282. Za życia prowadził liczne wojny ze wszystkimi swoimi sąsiadami; Państwem Zakonu Krzyżackiego, Polską w okresie rozbicia dzielnicowego i Rusią halicko-włodzimierską. Pomimo, że przeprowadził kilka udanych kampanii łupieżczych na terytorium Polski, ślubem swojej córki, Zofii Gaudemundy, z księciem mazowieckim, Bolesławem I, zapoczątkował politykę zbliżeniową obu narodów. Jego panowanie zakończyło siedmioletni okres niepokojów po zamachu na Mendoga w 1263 roku. Rozszerzył Wielkie Księstwo o tereny Jaćwieży i Semgalii oraz wzmocnił swoje panowanie na Rusi Czarnej. W przeciwieństwie do Mendoga, Trojden nie koncentrował się na ekspansji Wielkiego Księstwa Litewskiego na wschód. W czasach jego panowania, stolicą państwa wielkolitewskiego był Kiernów. Autorzy różnych kronik opisują Trojdena w sposób wyjątkowo obraźliwy. Przykładowo, latopis wołyński określa go mianem zdrajcy i szaleńca. Uwagi te najprawdopodobniej były spowodowane wojenną polityką prowadzoną przez wielkiego księcia. Był odpowiedzialny za śmierć (ang.) i (ang.) – mistrzów zakonu kawalerów mieczowych, a także wicemistrza – (wł.). Sama okoliczność śmierć Trojdena nie jest jest do końca ustalona. Podłoże dojścia do władzy również. Wiadomo, że pochodził z Auksztoty, gdyż przed władzą wielkoksiążęcą był księciem kiernowskim.