Chance Vought F7U Cutlass

De Chance Vought F7U Cutlass was een Amerikaanse marine jager/bommenwerper uit de jaren 50. Hiermee was het een van de eerste gebruikte straaljagers in de periode van de Koude Oorlog. Het toestel was ontworpen voor operaties vanaf een vliegdekschip maar kon ook vanaf het land opereren. De Cutlass was gebaseerd op een Duits ontwerp dat aan het einde van de Tweede Wereldoorlog door de US Army was buitgemaakt bij de Arado vliegtuigfabrieken, bekend als Arado Ar E.583. Het was zeker voor die tijd een zeer opvallend toestel. Het toestel was voorzien van zeer korte en brede ver naar achteren gerichte waarop twee staartvinnen waren gemonteerd. Deze vorm maakte de constructie van het landingsgestel vrij hoog en dit bleek meteen het grote manco van het toestel te zijn. Deze constructie maakte de zeer hoge neuswielsteun zeer zwak en het resultaat was een vrij vaak tijdens de landing afbrekend neuswiel. Ook was het toestel in eerste instantie voorzien van onbetrouwbare Westinghouse turbojet motoren die veel te weinig vermogen leverden. De spotnaam die de vliegers voor het toestel in petto hadden werd dus gutless (slappe hap) vanwege de slechte motorprestaties en de doorknikkende neuswielsteun. Ook het USN demonstratie team Blue Angels heeft in 1952 korte tijd met de Chance Vought F7U Cutlass gevlogen. Vanwege de negatieve kritiek van de vliegers en het technisch personeel werd het toestel echter niet bij de vliegshows gebruikt.