Banowina zecka

Banowina zecka (serb./chorw. Зетска бановина/Zetska banovina) – jednostka podziału terytorialnego Królestwa Jugosławii w latach 1929–1941. Obejmowała tereny całej dzisiejszej Czarnogóry, południową część Dalmacji, południowo-wschodnią część Bośni i Hercegowiny oraz pas południowej Serbii (Sandżak). Nazwa utworzona od rzeki Zety względnie od Księstwa Zety – średniowiecznego słowiańskiego państwa o zbliżonym zasięgu terytorialnym. Według danych spisu powszechnego z 1931 ludność liczyła 55,8% prawosławnych, 34,1% muzułmanów, 10,0% katolików. Po utworzeniu autonomicznej Banowiny Chorwacji w 1939 z banowiny zeckiej z włączono do niej dystrykt Dubrownik (1039 km²). Po upadku Jugosławii w 1941 podzielona między Niepodległe Państwo Chorwackie (część północno-zachodnia) i Włochy (w tym wasalną Czarnogórę i Albanię). Banami banowiny zeckiej byli: 1. * – 1929-31 2. * – 1931-32 3. * – 1932-34 4. * – 1934-36 5. * – 1936-39 6. * – 1939-41 7. * Blažo Đukanović – 1941