Bal des Ardents

Bal des Ardents (bal podpalonych) albo Bal des Sauvages (bal dzikich mężów) – nazwa paryskiej maskarady z 28 stycznia 1393 roku, w trakcie której czterech z pięciu tańczących wraz z Karolem VI francuskich szlachciców zginęło, podpalonych pochodnią przyniesioną przez królewskiego brata i jednego z widzów, Ludwika Orleańskiego. Bal ten, zaplanowany jako rozrywka dla młodego władcy, który poprzedniego roku przeżył napad obłąkania, nadwyrężył zaufanie w jego zdolność do sprawowania władzy i, uznany za dowód zdeprawowania szlachty, doprowadził paryżan na skraj buntu przeciw jej możniejszym przedstawicielom. Oburzenie społeczeństwa zmusiło Karola i Ludwika, którego współczesny annalista oskarżył o próbę królobójstwa i czarnoksięstwo, do odprawienia oficjalnej pokuty. Żona Karola, Izabela Bawarska, wyprawiła bal dla uczczenia ponownego zamęścia jednej ze swoich dwórek. Badacze przypuszczają, że był on utrzymany w stylu charivari, z tancerzami przebranymi za dzikich mężów, mityczne istoty kojarzone z demonologią, często przedstawiane w sztuce średniowiecznej Europy. Wydarzenie zostało odnotowane przez współczesnych kronikarzy, wśród nich Mnicha od Świętego Dionizego i Jana Froissarta, oraz zilustrowane w licznych manuskryptach z XV wieku, przez takich malarzy jak choćby Mistrz Antoniego Burgundzkiego. Stanowiło także inspirację dla Edgara Allana Poe przy pisaniu opowiadania Żabi skoczek.