Renesans karoliński

Renesans karoliński – okres rozwoju kultury zachodnioeuropejskiej, przypadający na panowanie Karolingów, zwłaszcza Karola Wielkiego, w którym nastąpiło ponowne przyjęcie kultury starożytnej. Termin „renesans karoliński” ma charakter pozytywnie wartościujący i wskazuje (podobnie jak termin „” czy „”) na pewne podobieństwa do renesansu wieku XV i XVI. Program reorganizacyjny w zakresie kultury zakładał odnowę łaciny, która w ten sposób ostatecznie oderwała się od języków romańskich. Dzięki mecenatowi cesarskiemu i zdolnościom organizacyjnym Alkuina znacznie rozwinęła się sieć szkół. Przy klasztorach powstawały skryptoria, w których kopiowano dzieła antycznych autorów. Przeprowadzono również reformę szkolnictwa kościelnego, tak by tok nauczania został ujęty w cykle trivium i quadrivium. Literatura i malarstwo zostały odnowione i przez to nastąpił ich rozwój. Powstało wiele monumentalnych budowli, nawiązujących stylem do budowli starożytnego Rzymu (architektura karolińska, np. katedra w Akwizgranie). Na dwór Karola Wielkiego w Akwizgranie przybywali uczeni z odległych krajów. Z Brytanii przybył Alkuin, z Italii – i Paweł Diakon, natomiast z Hiszpanii Teodulf. W czasach renesansu karolińskiego został odnowiony i ujednolicony krój łacińskiego pisma (tzw. minuskuła karolińska).