Złotolitka miedziana

Złotolitka miedziana (Chrysura cuprea) – gatunek błonkówki z rodziny . Gatunek ten opisany został w 1790 roku przez jako Chrysis cuprea. Błonkówka o wydłużonym ciele długości od 7 do 12 mm. Głowę ma z wyjątkiem spodu miedzianozłocistą lub czerwoną, o silnie wydłużonych, dłuższych niż szerokość żuwaczek policzkach. Tułów ma przedplecze, śródplecze i tarczkę miedzianozłocistej lub czerwonej barwy. Zatarczka i pozatułów są niebieskie bądź zielonkawe. Tylny fragment zatarczki leży na opadającej ścianie tułowia. Zaplecze w widoku bocznym jest stożkowate. Odnóża są niebieskie do ciemnoniebieskich. Złocisty lub czerwony gaster cechuje się pozbawionym zębów i falistych wcięć tylnym brzegiem trzeciego tergitu. Larwy są pasożytami gniazdujących w pustych muszlach ślimaków z rodzaju gatunków murarek: , , , Osmia bicolor, Osmia aurulenta, Osmia spinulosa i . Owady dorosłe spotyka się na wilczomleczach, ostrogowcach i storczykach z rodzaju . Prawdopodobnie mają jedno pokolenie w roku. W Czechach latają od maja do sierpnia. Owad o rozprzestrzenieniu europejsko-medyteranejskim lub pontyjsko-atlantyckim. W Europie znany z Portugalii, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Malty, Polski, Czech, Węgier, Chorwacji, Rumunii, Bułgarii i Albanii. Ponadto występuje w zachodniej części Azji i Afryce Północnej. W 2002 umieszczony na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce jako gatunek o słabo rozpoznanym statusie.