Bomba balonowa fu-go

Bomba balonowa fu-go (jap. 風船爆弾 fūsen bakudan) – japońska broń wykorzystywana przeciwko Stanom Zjednoczonym podczas II wojny światowej. Według tajnej nomenklatury wojskowej, nazywała się ふ号兵器 ( fu-gō heiki; broń balonowa) stąd skrót fu-go. Nazwa fūsen bakudan weszła w użycie po wojnie. Wcześniej – również w tłumaczeniu jako bomba balonowa – była nazywana 気球爆弾 ( kikyū bakudan). Broń ta składała się z balonu o średnicy 10 metrów, wypełnionego wodorem, do którego doczepiano kilka niewielkich bomb o masie od 12 do 15 kilogramów. Następnie wypuszczano je, a wiejące na wysokości około 9–12 kilometrów wiatry prądu strumieniowego znosiły je nad Amerykę Północną. Balony były skonstruowane tak, że po określonym czasie automatycznie traciły zapasy wodoru i zrzucały bomby. Między listopadem 1944 a kwietniem 1945, Japonia wypuściła ponad 9300 balonowych bomb, jednak okazały się one bardzo nieefektywne, gdyż na drugi kraniec Pacyfiku dotarło ich zaledwie 10 procent. Te, którym się to udało, najczęściej spadły nad słabo zaludnionymi terytoriami USA i Kanady, bądź nie wybuchły wcale z powodu niedziałającego zapalnika. Jedynie w stanie Oregon jedna z takich bomb zabiła sześć osób.