Architektura Japonii

Cechą charakterystyczną kultury japońskiej jest szacunek dla natury. Japończycy, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie czują się panami przyrody, a jedynie jej częścią. Związane jest to także z religią shintō. Stąd w Japonii zamiłowanie do przestrzeni, również w architekturze. Inną twórczą siłą, głęboko zakorzenioną w tradycji kultury japońskiej, jest asymetria. Spotykana symetria jest odbiciem aspektów kultury chińskiej, bądź zachodniej. W architekturze japońskiej dominują dwa trendy - powściągliwość (proste linie, asymetria, prostota, niedopowiedzenia) i przepych (wyraziste kolory, wyszukane dekoracje, zakrzywione linie, symetria). Najchętniej korzysta się z naturalnych materiałów - drewna, trzciny, kory, gliny, kamienia. Ważnym aspektem jest również ogromna dbałość o szczegóły. Do perfekcji opanowano odnawianie, recykling materiałów, konserwację, przebudowę, renowację i rekonstrukcję, co sprzyja zachowywaniu tradycyjnych budowli w bardzo dobrym stanie. Kult przyrody najłatwiej odnaleźć w architekturze świątyń i ich otoczeniu.Najważniejszym sanktuarium shintō w Japonii jest chram bogini słońca Amaterasu Ise-jingū w Ise, który powstał w III wieku. Forma chramów shintō przejęta została z najbardziej cenionego obiektu archaicznej zagrody japońskiej, jakim był spichrz. Chram w Ise został zbudowany z drewna cyprysowego i pokryta korą, bez użycia gwoździ. Całość konstrukcji umieszczona jest na palach. Naturalny kolor materiałów idealnie łączy budynek z otaczającą przyrodą, stwarzając wrażenie, jakby wyrastał on z otaczającego środowiska. Ise-jingū co 20 lat jest przebudowywany na nowo, przy użyciu takich samych materiałów, z wiernym odtworzeniem całej konstrukcji i detali. Tradycja ta utrzymana jest od roku 685. Wraz z przybyciem do Japonii buddyzmu przyjęte zostały nowe, chińskie wzory operujące osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było posadowienie budynku na kamiennym cokole i pokrycie dachu ceramiką. Pierwsza świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 (już nie istnieje). Najcenniejszym zabytkiem z tego okresu jest zespół świątynny Hōryū-ji, wzniesiony w latach 587–607 (obecny układ z lat 670–708; pożar w 670). Kompleks ten jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko w Japonii, ale na całym świecie. Jednakże i tu widać japońską inwencję wyrażającą się poprzez asymetryczne rozmieszczenie pagody.