lambdacalculus

De lambdacalculus, soms ook als λ-calculus geschreven, is een formeel systeem dat in de wiskunde en theoretische informatica wordt gebruikt om het definiëren en uitvoeren van berekenbare functies te onderzoeken. Hij werd in 1936 door Alonzo Church en Stephen Kleene geïntroduceerd als onderdeel van hun onderzoek naar de grondbeginselen van de wiskunde, maar wordt tegenwoordig vooral gebruikt bij het onderzoeken van berekenbaarheid. De lambdacalculus kan worden gezien als een soort minimale programmeertaal die in staat is elk algoritme te beschrijven. De lambdacalculus is turingvolledig en vormt de basis van het paradigma voor functionele programmeertalen. De rest van dit artikel gaat over de oorspronkelijke, ongetypeerde lambdacalculus, waarin er geen beperkingen opgelegd worden aan functieapplicatie. De ongetypeerde lambdacalculus heeft geen notie van een domein van een functie. De meeste toepassingen van de lambdacalculus gebruiken echter varianten met een typeaanduiding.