Lucjusz Arruntiusz Kamillus Skrybonianus

Lucius Arruntius Camillus Scribonianus (zm. 41 n.e.) – uzurpator, który próbował obalić cesarza Klaudiusza w 41 n.e. Skrybonianus był prawdopodobnie synem (lub wnukiem) , bratem , drugiej narzeczonej Klaudiusza i potomkiem zdobywcy Wejów. Został adoptowany przez , który był konsulem w 6 n.e. Skrybonianus został konsulem w 32 n.e. razem z Gnejuszem Domicjuszem Ahenobarbusem, ojcem Nerona. W 41 n.e. po śmierci Kaliguli był brany pod uwagę jako jego następca. Mimo bliskich związków z Klaudiuszem wzniecił przeciwko niemu rebelię. Pełnił wtedy rolę cesarskiego legata w Dalmacji. Gdy wojska Legio VII Macedonica i ogłosiły go imperatorem, w Rzymie oczekiwał jego przybycia wpływowy senator wtajemniczony w spisek mający na celu obalenie Klaudiusza. Przewrót nie powiódł się, gdyż Skrybonianus ogłosił zamiar przywrócenia republiki, co spowodowało odwrócenie się od niego wojska. Uciekł więc na wyspę Issa, gdzie popełnił samobójstwo lub został zamordowany przez żołnierza Wolaginiusza. Według Swetoniusza uzurpacja miała trwać pięć dni. Synowi Skrybonianusa pozwolono pełnić urząd kwestora w 49 n.e.