Lucrezia Borgia

Lucrezia Borgia (Subiaco, 18 april 1480 - Ferrara, 24 juni 1519) was, net als haar broer Cesare Borgia, een buitenechtelijk kind van paus Alexander VI en Vannozza dei Cattanei. Op haar dertiende werd ze op politieke gronden uitgehuwelijkt aan Giovanni Sforza van Pesaro, van de machtige Milanese Sforza-familie. Haar echtgenoot, die twee keer zo oud was als zij, was labiel. Zij protesteerde dan ook niet toen Alexander VI het huwelijk liet ontbinden. Officieel wegens impotentie, maar officieus wegens wrijvingen tussen de beide families. In 1498 huwde zij met , prins van Salerno en hertog van Bisceglie, zoon van koning Alfons II van Napels. Hij werd, verdacht van samenspanning met tegenstanders van de Borgia's, in 1500 op bevel van haar broer Cesare gewurgd. In 1501 huwde ze met Alfonso d'Este, de toekomstige hertog van Ferrara, een man die bezeten was door wapentuig en bordeelbezoeken. Zij wist Ferrara op te werken van een desolate plaats te midden van de moerassen tot één der voornaamste Europese kunststeden. Titiaan, Ludovico Ariosto, kardinaal Pietro Bembo en Ercole Strozzi waren vaste bezoekers in Ferrara. Ze stierf in het kraambed bij de geboorte van haar achtste kind. Hoewel zij in verscheidene werken werd omschreven als een intrigante en gifmengster en ook werd beschuldigd van incestueuze verhoudingen met haar broer Cesare en haar vader Alexander VI, ontbreken hiervoor harde bewijzen. Als bestuurder van Ferrara genoot zij sympathie van de locale bevolking.