Michaił Zimianin

Michaił Zimianin, ros. Михаи́л Васи́льевич Зимя́нин (ur. 8 listopada?/ 21 listopada 1914 w Witebsku, zm. 1 maja 1995 w Moskwie) – radziecki działacz państwowy, I sekretarz Komunistycznej Partii Białorusi (1953), sekretarz KC KPZR (1976–1987), Bohater Pracy Socjalistycznej (1974). W latach 1934-36 pracował jako lektor partyjny, później (1936–1938) odbywał służbę w Armii Czerwonej. Po zakończeniu służby pracował jako komsomolec, 1940-1946 I sekretarz KC Komsomołu Białorusi, podczas wojny z Niemcami uczestnik ruchu partyzanckiego na Białorusi, bliski współpracownik szefa Centralnego Sztabu Ruchu Partyzanckiego Pantelejmona Ponomarienki, później żołnierz frontowy. W 1946 roku został mianowany ministrem oświaty Białoruskiej SRR. Od 1947 roku pracował jako sekretarz, później II sekretarz Komunistycznej Partii Białorusi. Był ambasadorem ZSRR w Wietnamie w 1956–1958 i Czechosłowacji w 1960–1965. W 1965 roku objął stanowisko redaktora naczelnego „Prawdy”, które sprawował do 1976 roku. W latach 1976–1987 pracował jako sekretarz KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2-3 i od 7 do 9 kadencji. W 1980 roku uczestniczył jako przedstawiciel Politbiura w pogrzebie Piotra Maszerowa.