Nowa Rzeczowość

Nowa Rzeczowość (niem. Neue Sachlichkeit), także Realizm Magiczny – kierunek w sztuce niemieckiej przełomu lat 20. i 30. XX w., przeciwstawiający się ekspresjonizmowi i abstrakcjonizmowi. Artyści tego nurtu zastąpili wizyjność i symbolizm ekspresjonizmu przedstawiając rzeczywistość obiektywnie, często o zabarwieniu satyrycznym. Zamiast ku abstrakcjonizmowi, zmierzali ku realizmowi (czy wręcz naturalizmowi), czasem dość brutalnemu i cynicznemu. Ich sztuka była reakcją na społeczną, polityczną i gospodarczą sytuację w powojennych Niemczech. Do przedstawicieli tego kierunku zalicza się przede wszystkim malarzy George Grosza i Otto Diksa, a także Maksa Beckmanna, Aleksandra Kanoldta, Georga Schrimpfa, , Christiana Schada, Rudolfa Schlichtera, , Franza Radziwilla, Franza Sedlacka i Felix Nussbaum. Twórcą pojęcia „Nowa Rzeczowość” był , dyrektor – miejscowego muzeum sztuki. Określił nim ramy wystawy, którą wymyślił w 1923, a która odbyła się w 1925. Inną nazwę nurtu, Realizm magiczny, stworzył w 1925 (pojawiła się ona w jego książce Nach-Expressionismus). Pojęcie było używane również wobec gatunków literatury opierających się na obiektywizmie: reportaż, krytyczny esej, powieść biograficzna opierająca się na źródłach naukowych.