Pringlea antiscorbutica

Pringlea antiscorbutica – gatunek roślin z rodziny kapustowatych (Brassicaceae), zwyczajowo zwany kapustą kerguleńską. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego w efekcie rodzaju Pringlea. Jest to jeden z dwóch rodzajów roślin naczyniowych endemicznych dla subantarktyki (drugim jest ). Rośliny te występują na czterech grupach wysp południowej części Oceanu Indyjskiego: Kerguelena, Księcia Edwarda, Heard i McDonalda oraz Crozeta. Rośliny te tworzą własne zbiorowisko w obrębie tundry subantarktycznej kształtujące się w miejscach stosunkowo zacisznych i wilgotnych. Na wyspach, na które zawleczono króliki, rośliny te utrzymują się tylko w miejscach dla nich niedostępnych – najbardziej wilgotnych i na stromych klifach. Ze względu na warunki ekologiczne (silne wiatry, brak owadów latających) kwiaty są wiatropylne, choć czasem bywają odwiedzane przez wciornastki. Łupina nasion umożliwia rozprzestrzenianie ich za pomocą wody. Roślina stanowiła ważne źródło witamin dla podróżników, wielorybników, łowców fok i pingwinów przemierzających Ocean Indyjski, zapobiegając szkorbutowi. Duże, podobne do kapuścianych liście spożywano świeże w postaci ostrej w smaku sałatki lub po ugotowaniu (wówczas w smaku przypominają jarmuż). Jadano także grube pędy kwiatostanowe, obfitujące w skrobię, podobne w smaku z kolei do skorzonery. Smak kłączy opisywany jest jako podobny do chrzanu, a podobne zastosowanie i smak do tego gatunku mają też korzenie kapusty kerguleńskiej. Roślina uznawana jest za potencjalnie wartościowe warzywo dla obszarów znajdujących się pod wpływem klimatu chłodnego.