Alfabet rumuński

Alfabet rumuński – alfabet używany od 1860 r. do zapisu języka rumuńskiego. Oparty jest na alfabecie łacińskim, zawiera pięć dodatkowych liter. Dawniej istniało aż 12 dodatkowych znaków, stopniowo jednak usuwano je w kolejnych reformach pisowni. W roku 1953 posunięto się najdalej, eliminując literę "Â" na rzecz "Î", służących do zapisu tej samej wartości fonetycznej [ɨ]. Z powodu tej reformy pisownia nazwy państwa uległa zmianie z România na Romînia. W roku 1965 przywrócono tradycyjną pisownię słowa România, jak również słów pochodnych, jak np. român, românesc, româncă. W roku 1993 Akademia Rumuńska wydała dekret anulujący zmiany z 1953 roku i ponownie wprowadziła literę "Â" na następujących zasadach: 1. * "Î" używa się: 2. * na początku i na końcu wyrazów 3. * w wyrazach złożonych zawierających powyższe wyrazy 4. * "Â" używa się wewnątrz wyrazów Reforma z 1993 roku nie jest uznawana w Mołdawii, a w samej Rumunii również spotkać można częste przypadki stosowania poprzednich zasad. Alfabet rumuński składa się z następujących znaków: Aa (a); Ăă (ă); Ââ (â din a); Bb (be); Cc (ce); Dd (de); Ee (e); Ff (fe / ef); Gg (ghe / ge); Hh (ha / haş); Ii (i); Îî (î din i); Jj (je); Kk (ka de la kilogram); Ll (le / el); Mm (me / em); Nn (ne / en); Oo (o); Pp (pe); Rr, (re / er); Ss (se / es); Șș (șe); Tt (te); Țț (țe); Uu (u); Vv (ve); Xx (ics); Zz (ze / zet). Litery K, Q, W i Y służą głównie do zapisu wyrazów zapożyczonych.