Sjøforsvaret

Sjøforsvaret (Norweska Królewska Marynarka Wojenna) – Królewska Marynarka Wojenna Norwegii, składa się z trzech komponentów: Floty Norweskiej, Straży Wybrzeża, Artylerii Nadbrzeżnej. Obok jednostek pływających w skład sił morskich wchodzi też lotnictwo morskie wyposażone w samoloty i śmigłowce. Siły liczą około 4900 osób Zasadniczym obszarem działania marynarki wojennej są wody Morza Północnego i Norweskiego. W związku charakterystycznymi cechami tego akwenu oraz koniecznością wypełniania zadań w ramach NATO, w siłach morskich można wydzielić dwie zasadnicze grupy jednostek nawodnych. Do realizacji zadań w ramach NATO i w oddalonych rejonach Norwegia posiada fregaty, natomiast do działań w rejonie przybrzeżnym, małe jednostki rakietowe – kutry. Uzupełnieniem sił nawodnych są klasyczne okręty podwodne. Zadania rozpoznania i ZOP realizowane są przez samoloty typu P-3C Orion, natomiast zadania SAR przez śmigłowce. Główne zadania SM Norwegii to: * rozpoznanie i kontrola wód wewnętrznych; * wspieranie interesów państwa na otwartym morzu; * realizacja czynności administracyjnych na wybrzeżu oraz SAR (Search & Rescue – Poszukiwanie i ratowanie rozbitków); * obrona przed uderzeniem od strony morza; * ochrona morskich linii komunikacyjnych; * uczestnictwo w międzynarodowych zespołach okrętów w ramach NATO i ONZ. Dla obrony wybrzeża, w rejonie wejść do najważniejszych fiordów, usytuowano 9 fortów wyposażonych w artylerię lufową i KPR. Uzupełnieniem uzbrojenia obrony wybrzeża są nadbrzeżne wyrzutnie torped oraz 6 sterowanych zagród minowych. Jednakże począwszy od roku 2000 większość tych instalacji przenoszona jest w stan stałej konserwacji. Proces ten zakończył się w 2004 Reorganizacja objęła również bazy i okręgi morskie. Zlikwidowano 3 okręgi (Narvik, Vestlandet i ), zamknięto większość ośrodków szkoleniowych oraz bazy morskie w , , i . W rezultacie przeniesienia w stan stałej konserwacji systemu fortów utworzono Dowództwo Piechoty Morskiej (Coastal Ranger Command) z siedzibą w (Harstad). Oddziały lekkiej artylerii brzegowej to niewielkie grupy bojowe uzbrojone w przenośne zestawy rakietowe produkcji szwedzkiej typu HSDS z rakietami RBS-17. Realizują one zadania obrony fiordów stanowiących podejścia do najważniejszych portów. Ich atutem jest wysoka mobilność, w celu szybszego przemieszczania wykorzystuje się szybkie typ 90N. Zostało zaplanowane wprowadzenie nowych fregat i KTR. Norweska marynarka rozpoczęła też budowę i eksploatację jednostek na poduszce powietrznej – . Obecnie większość z nich to jednostki obrony przeciwminowej. W roku 1999 wprowadzono pierwszą jednostkę w wersji uderzeniowej. Dla ewentualnego wzmocnienia floty, duże okręty ochrony rybołówstwa typu Nordkapp mogą zostać dodatkowo dozbrojone w kierowane pociski rakietowe klasy woda-woda i spełniać rolę fregat eskortowych. * Bandera inspektora generalnego marynarki wojennej * Bandera admirała * Bandera wiceadmirała * Bandera kontradmirała * Bandera komodora * Bandera kapitana * Bandera dowódcy eskadry lub starszego oficera