Skauting w Rumunii

Skauci w Rumunii pojawili się dosyć szybko. W 1913 roku pierwsze jednostki pojawiły się nie w stolicy, ale w jednym z większych miast, Braszowie. Niedługo potem drużyny skautowe zostały założone również w Bukareszcie. Szybko, ten nowy nurt wychowania młodzieży zdobył popularność i przyjmował do siebie coraz to większą liczbę chętnych. Największa zasługa rozpropagowania skautingu w Rumunii należy do licealnego nauczyciela , który to w lecie 1913 roku, będąc na wędrówce górskiej niedaleko Englitery spotkał na szklaku grupę chłopców, jak się potem okazało skautów z Braszowa, którzy pod naciskiem jego ciekawości opowiedzieli mu kim są i kto to jest Robert Baden-Powell. Murgoci, zachwycony nowym pomysłem na spędzanie czasu przez młodzież, rozpoczął zakładanie takich drużyn w różnych częściach kraju. Jego aktywność oraz sama popularność idei skautowych spowodowała, że na wiosnę roku 1914 w Rumunii istniała już zorganizowana grupa drużyn – , do której należało już blisko 3 000 skautów i skautek. Głównym momentem, który najbardziej sformował tę organizację i ukształtował ją, był wybuch I wojny światowej w 1914 roku. Skauci z Rumunii byli najbardziej liczną grupą (takiego rodzaju), która zaangażowała się w walkę zbrojną podczas działań wojennych. Młodzież ta brała udział w działaniu szpitali polowych, łączności, pewna grupa starszych skautów nawet walczyła na pierwszej linii frontu. Do najchwalebniejszych działań z tamtego okresu należy organizowanie na zniszczonych terenach szkół i przedszkoli dla dzieci, aby zachować ciągłość przede wszystkim narodu.