Sinoconodon

Sinoconodon rigneyi is een basaal lid van de Mammaliamorpha of een vroeg zoogdier (afhankelijk van de systematiek) die gevonden is in het fossiele verleden van China in de Sinemurien-tijdsnede van de vroege Jura-periode, ongeveer 193 miljoen jaar geleden. Tijdens opgravingen in 1948 en 1949 vond een katholieke missionaris, Edgar Oehler, bij Dadi in Yunnan een voorste schedel met onderkaken. In 1961 werd de typesoort Sinoconodon rigneyi benoemd. Het holotype is FMNH CUP 1. Terwijl Sinocodon in veel eigenschappen zeer gelijkaardig was aan reptielen bezat het een speciaal geëvolueerd kaakgewricht tussen de onderkaken en de ossa squamosa ter vervanging van de primitieve reptielachtige kaak tussen het os articulare en os quadratum, een kenmerk dat algemeen gebruikt wordt om zoogdieren te definiëren. Hoewel het dier nauw verwant is aan Morganucodon wordt het beschouwd als een van de meest van de Mammaliaformes. Het verschilde aanzienlijk van de meer zoogdierachtige Morganucodon in zijn tandheelkundige- en groeigewoonten. Het was net als de reptielen een polyfyodont en verving veel van zijn tanden gedurende de hele levensduur. Sinoconodon is dus minder op zoogdieren gelijkend dan vroege Mammalia zoals Docodonta en Morganucodonta.