Syndroom van Asperger

Het syndroom van Asperger, ook wel aspergersyndroom of stoornis van Asperger, is een aan autisme verwante pervasieve ontwikkelingsstoornis, vernoemd naar de Weense kinderarts dr. Hans Asperger. Het is een aan autisme gerelateerd syndroom dat zich kenmerkt door beperkingen in de sociale interacties en een beperkt repertoire aan interesses en activiteiten. Anders dan bij de autistische stoornis is er geen sprake van vertraging in de ontwikkeling van de taalvaardigheid op lage leeftijd, en is er normale tot hoge intelligentie en een gemiddelde neiging tot het maken van contact. Het syndroom werd voor het eerst opgenomen in Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) in de vierde editie in 1994, naast de autistische stoornis (ook 'klassiek autisme' of 'syndroom van Kanner' genoemd). Ook in de herziene vierde editie uit 2000, DSM-IV-TR, werd het Asperger Syndroom nog beschreven. Daarnaast werden andere stoornissen beschreven die 'autistiform' waren, zoals PDD-NOS ('Pervasieve ontwikkelingsstoornis, niet anderszins omschreven', POS-NAO). In mei 2013 is de DSM-5 ingevoerd. Alle verschillende autisme-stoornissen werden samengevoegd en voortaan was er nog maar een autismediagnose: autismespectrumstoornis (ASS). De reden was dat de verschillende aandoeningen lastig van elkaar te onderscheiden waren en de behandeling ervan sterk overeenkomt. Men vindt dat er onvoldoende aanwijzingen zijn om het syndroom van Asperger nog langer als afzonderlijke entiteit binnen het autismespectrum te beschouwen. Door sommigen wordt het syndroom van Asperger gezien als een milde vorm van ASS. De term is wel behouden gebleven in de elfde versie van de International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD) als een subtype van de autismespectrumstoornis.